بیخیال در خیابان ولیعصر قدم میزنم و آهنگ "شک میکنم" از رضا یزدانی رو گوش میدم و خیلی جلوی خودمو میگیرم همراه با خواننده تو خیابون بلند بلند نخونم! میدانم کار سختی ست حداقل برای من که عادت دارم بلند بخوانم سخت است...
می ایستم جلوی دکه‌ی روزنامه فروشیه نرسیده به مغازه‌ی آقای طاهری، بعد چند تا مجله الکی ورق میزنم و تیترِ یکی از مجله ها جلبم میکند! رویش را میخوانم نوشته : 95 هزار نفر برای زندگی در مریخ ثبت نام کردند!
پیش خودم میگویم این آدم ها قطعا هم بیکارند و هم حوصله‌ی شان سر رفته است چون نصفشان شاید باز نشسته های شرکت پوبر در ایران باشند و نصف دیگر شان هم قطعا عمر نوح می‌خواهند و آن جند نفر باقی مانده هم کسانی هستند که در بچگی دوست داشتن همه چیز را خودشان امتحان کنند!!
بی خیال فکر کردن به این موضوع میشوم ... میروم آن طرف خیابان یک گالاردُ 95% میگیرم با یک ایستک با طعم لیمو فکر میکنم این ها تنها جیز های خوشمزه‌ای است که هر آدمی میتواند بخورتشان!


نظرم راجع به زندگی در مریخ خیلی مسخره است! ترجیح میدهم شکلات تلخم را گاز بزنم تا اینکه راجع به ابن موضوع مزخرف فکر کنم...