ما آدمها فقط بلدیم تا کسی زنده است سال تا سال خبری از او نگیریم ولی تا مُرد برایش کلی اشک بریزیم و آه و ناله کنیم! و بعد در حالی که با دستمال کاغذی دماغمان را فشار میدهیم بگوییم فلانی چقدر آدم خوش خنده و مردم داری بود. خدا رحمتش کند هروقت مرا میدید کلی حال و احوال میکرد. و باز هق هق گریه سکوت اتاق را میشکند و باز همان حرف ها دوباره از سر گرفته میشود... 
طوری میخواهیم رفتار کنیم که انگار رابطه‌ی نزدیکی با خانواده آن مرحوم داشتیم... حالا بین خودمان بماند ولی گاهی اوقات یادمان میرود اصلا طرف چند سالش بود. البته این قضیه برای همه صدق نمی‌کند...
من خودم دیشب شاهد رد و بدل شدن این دیالوگ بین چند نفر بودم و مطمنم با همین چشمانم بود که دیدم این آبغوره گرفتن ها و ناراحتی ها بعد از ده دقیقه تمام شد!!!