ویلنم را برمی‌دارم و می‌نشینم روی تختم و پایه نُت را رو به رویم میگذارم و تنظیمش می‌کنم.
کتاب قطعه‌های کلاسیک استادم را باز می‌کنم و ساده‌ترین آهنگش را که از باخ است می‌آورم. روی آرشه کلیفن می‌کشم و بالشتک را تنظیم می‌کنم و پیچ آرشه را کمی‌ سفت تر می‌کنم. یک نفس عمیق می‌کشم و بعد سعی‌ می‌کنم بدون مکث کل قطعه را اجرا کنم.
با پا روی زمین ضرب میگیرم ۱، ۲، ۳، ۴.
و شروع میشود!
گرده‌ی کلیفن در هوا پخش میشود و من دوباره دیوانه‌ی این لحظه میشوم...